13 oktober 2020

De zomer heeft inmiddels plaats gemaakt voor de herfst en de kleuren veranderen hier langzaam van groen in rood, bruin en geel. Overal verschijnen ook eetbare paddestoelen. Loop met Nadia op Pian del Nasso en zij lepelt bij iedere eetbare paddestoel vol passie een recept op. Een beetje olie, een beetje knoflook, een beetje … Het water loopt je steevast in de mond.

Ondanks dat het oktober is, zijn de temperaturen nog steeds meer dan aangenaam, zo rond de 20 graden. Maar de avonden worden fris; we hebben al een aantal nachten vorst aan de grond, en we zijn dan ook blij als onze aannemer begint met het maken van de opening voor de schoorsteen voor onze nieuwe, nog te plaatsen, kachel. Het betekent wel dat Sander, die zijn kantoor boven de verwarming-annex provisieruimte heeft, tijdelijk aan de keukentafel moet bivakkeren omdat er gaten gemaakt moeten worden in de vloer en plafond van zijn kantoor. In afwachting van onze verwarming houden we ons warm met de haardkachel in de woonkamer.

Enne… never a dull moment op Pian del Nasso. Deze week zitten Sander en ik net weer achter onze computer als de deurbel gaat en een vrachtwagen met houten pallets voor de deur staat. De chauffeur vertelt ons enthousiast dat hij hier al 23 jaar komt en hij dus de weg weet… We let him be – en gaan weer aan het werk, maar binnen een minuut horen we alarmerende metaalachtige geluiden en blijkt de chauffeur zijn truck vastgereden te hebben in ons gazon. Ik ren naar buiten, waar ook Sander en Nadia komen aangerend. We proberen van alles om de wagen weer in voorwaartse beweging te krijgen, maar purtroppo de vrachtwagen zit muurvast en op ons gazon verschijnen inmiddels diepe gaten. De vrachtwagen maakt ondertussen wel achterwaartse glijdende bewegingen richting onze enorme dennenboom (waar Nadia al vaak van zegt, dat je die niet op je huis wilt krijgen). Het heeft niet echt een kalmerende effect op ons. Uiteindelijk besluiten we hulp in te roepen. Binnen 10 minuten arriveert buurman Giampierro met de tractor en trekt de vrachtwagen in een oogwenk los en terug naar de weg. We halen allemaal opgelucht adem. Che un angelo! Nu nog effe de 70 zakken pallets sjouwen naar onze hooischuur.

En dan is het deze week ineens zover, na bijna twee maanden geduldig afwachten, ontvangen we een aangetekend schrijven van de gemeente dat wij vanaf heden officieel residente van Piana Crixia zijn! Che festa! Het betekent dat we eindelijk na onze verhuizing afgelopen maart administratief verder kunnen (denk aan onze auto invoeren, een btw-nummer aanvragen etc.). Met een schuin oog naar het opzwiepende coronavirus in de landen om ons heen en in gedachten onze lock-down van maart, een periode waarin wij helemaal niets konden regelen, besluiten we subito een carta d’identita aan te vragen. Navraag bij de gemeente leert ons dat we daarvoor voorlopig alleen die middag nog terecht kunnen (geheel in onze stijl: we zijn precies op tijd). Want degene die over deze zaken gaat, blijkt de volgende dag met pensioen te gaan en ze hebben nog geen zicht op een vervanger… Dat brengt ons meteen bij het volgende punt, waar halen we zo snel een pasfoto vandaan (het is middag en de meeste winkels zijn tot zeker drie uur dicht). Maar we realiseren ons dat we natuurlijk nog ‘recente’ pasfoto’s hebben liggen van onze verhuizing. Na enig zoeken weten we ze boven water te halen. Hele opluchting, behalve dat Sander’s coupe sinds die tijd ietwat andere afmetingen heeft gekregen en we vragen ons serieus af of wildvreemden zijn pasfoto op die manier nog herkennen en of de pasfoto dus nog wel bruikbaar is. Maar voor alles is een oplossing! We vinden een kapper waar hij nog net voor de afspraak in het gemeentehuis terecht kan. En voilà: de pasfoto’s worden door de gemeente geaccepteerd en onze identiteitskaarten zijn aangevraagd. Weer een stapje verder.

Dan is het vrijdag 2 oktober en slaat het weer om. De regen komt met bakken naar beneden, maar eigenlijk vinden wij dat na alle zon ook wel iets gezelligs hebben. We doen de lampen aan in ons kantoor en gaan aan de slag. Allebei hebben we meerdere telefoontjes en digitale meetings. Maar het internet sputtert. We kijken elkaar aan, zou dat met de regen te maken hebben? Uiteindelijk rijden we naar een parkeerplaats hier verderop, waar we 4G-bereik hebben (dat hebben we op PDN niet, behalve boven bij de Rustico), en waar we, dankzij de auto, overdekt verder kunnen babbelen. Maar ook daar is het internet verre van stabiel. We besluiten maar huiswaarts te gaan en klusjes te gaan doen. De regen neemt ondertussen toe en de wind giert inmiddels om ons huis. Dit is dus blijkbaar een herfststorm in Italië.

Begin van de avond valt de stroom uit. Het is pikkedonker. Maar we hebben nog buitenlampjes van onze vrienden Mariette en Marius die deze van de zomer achterlieten. De lampjes worden door de zon opgeladen en dan blijven ze een hele tijd licht geven. Ze blijken nog volledig opgeladen en ik zet er een op elke verdieping. Het is inmiddels 21.30 en we besluiten maar te gaan slapen. Sander valt direct als een blok in slaap (the lucky one!). Maar ik zit bij elke (heftige!) windvlaag werkelijk rechtop in bed. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het wel een beetje eng vind. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik er gewoon even doorheen moet en de geluiden van ons nieuwe huis nog moet leren herkennen. Uiteindelijk val ik ook in slaap, maar kom er, tot mijn teleurstelling, in de ochtend achter dat we nog steeds geen stroom hebben. Daar zit ik eerlijk gezegd best wel een beetje over te mopperen als we, nadat de stroom rond 11.00 uur het weer doet, erachter komen dat we te maken hebben gehad met de ergste storm sinds 1994. Er gold blijkbaar code rood! Geen wonder dat het internet sputterde en de stroom uitviel. In Zuid-Frankrijk en delen van Noord-Italie zitten hele dorpen zonder stroom, zijn er delen van wegen en dorpen weggespoeld en mensen vermist. Niks mopperen we hebben gewoon enorm geboft: op Pian del Nasso schijnt inmiddels de zon en is de lucht strakblauw alsof er nooit iets is gebeurd. Alleen een emmer vol water vertelt ons hoeveel regen er in korte tijd gevallen is.

We ontdekken, met dank aan onze gasten, steeds meer mooie plekken en leuke activiteiten rondom Pian del Nasso. Zo weten we nu dankzij onze Mulino-gasten Richard en Patricia, dat je hier geweldig kunt vissen. Heel dichtbij stroomt de Bormida di Signo, maar ook in Piana Crixia zelf, Merana, Dego en Strevi zijn diverse plekken aan de rivier waar je terecht kunt om te vissen op o.a. Barbelen, Karpers, Kop-en Blankvoorns. Dankzij hun is Sander’s enthousiasme voor vissen weer aangewakkerd (vroeger mocht hij graag vissen aan de Eem in Baarn) en zij hebben zelfs geregeld dat Sander weer een hengel heeft, die ze helemaal vanuit NL hebben opgestuurd, dus manlief kan zich nu heerlijk af en toe terugtrekken bij de rivier.

Afgelopen vrijdag hebben we gezellig onze oud-overburen van de Regentesselaan, Jitte en Gwen, op bezoek en die tippen ons over de voortreffelijke culinaire kwaliteiten van chef Carlo Zarri van Villa San Carlo in Cortemilia. In het restaurant, dat tevens een hotel is, worden de menukaart en de borden zelfs helemaal gepersonaliseerd. Zelf ontdekten we laatst weer een nieuw restaurantje op weg van hier naar Acqui Terme in de plaats Bistagno: ristorante del Pallone. De keuken is echt voortreffelijk en je hebt er al een pranzo (voorafje-hoofdgerecht-toetje-koffie-wijn) voor rond EUR 15,- per persoon. Wij zeggen buon appetito!

11 september 2020

Na de eerste bezoekers in juli volgt er een komen en gaan van gasten. De een komt van een paar heuvels verderop om even gezellig te buurten en de ander vanuit NL om hier wat langer te vertoeven. Het leuke is dat we nu het leven op Pian del Nasso door de ogen en oren van anderen leren (her-)kennen. Zo beschrijft vriend Leo de stilte door een aantal dagen een geluid niet thuis te kunnen brengen en er dan achter te komen dat het het geluid is van appels die hij verderop in de vallei op de grond kan horen vallen. En zijn zoontje Sepp van 11 verrast ons met zijn grote belangstelling voor en verhalen over zijn zoektochten in de natuur. Urenlang is hij zoet met het zoeken van hagedissen, de bidsprinkhaan of een ringslang. Er worden wandelingen gemaakt op en rond Pian del Nasso en er volgt een vierurige tocht door de rivierbedding richting een ongerept oerbos dat hier in de ‘buurt’ moet liggen (ik begrijp inmiddels waarom het ongerept is, want het blijkt onvindbaar…).

Ook vrienden Hans en Michiel arriveren. Hans, zijn hele leven al vlinder- en vogelaar, biedt aan om het leven op Pian del Nasso voor ons te fotograferen en in kaart te brengen, zodat wij onze ‘cliënti’ wat kunnen vertellen over ‘ons’ dierenleven. Hoe lief en geweldig is dat. Een klein greep uit zijn aangetroffen assortiment (zie foto’s hieronder van boven links naar rechts onder); het Staartblauwtje, het Oostelijke Resedawitje, de Vuursalamander, het Adonisblauwtje en de Keizersmantel.

Maar daar houdt het niet bij op. Hans neemt ons een avond mee op vogelexcursie om o.a. het geluid van de nachtzwaluwen te herkennen, de verschillende roepen van de bosuil en dan kom ik er eindelijk achter waar dat vriendelijke hoge getjilp in de nacht vandaan komt. Al weken vraag ik me af welke vogel dat geluid maakt. En navragen brengt me ook niet verder. Tijdens een wandeling laat ik het opgenomen geluid horen aan mijn buurmeisje en vraag welk dier dit is. Ze maakt een fladderend beweging en zegt “ucello”. Ik knik dankbaar naar haar en bedenk me tijdens de terugweg dat een ucello vast een bepaald soort uil moet zijn (zo klink het in elk geval). Bij thuiskomst kijk ik het direct na in mijn woordenboek: staat er ucello=vogel….. Tja, dat wist ik ook nog wel …. Maar Hans brengt uitkomst; hij hoort het direct: het is de kleine dwergooruil. Onze nieuwe gasten in de Mulino zijn ook natuurkenners, zo herkennen ze al direct het geluid van de kleine Dwergooruil en spotten ze ’s avonds (ze zetten hiervoor een heuse achtervolging in met zaklantaarn) een Das, en tijdens het vissen een schildpad! Last but not least appt onze buurvrouw een paar dagen terug of wij de vorige nacht ook een wolf hebben horen huilen? En om de stemming te vervolmaken: het was volle maan. Maar helaas moeten wij meedelen dat wij dat gehele unicum hebben gemist; we slapen er dwars doorheen. En, gelukkig voor alle andere dieren, lijkt het erop dat het een wolf op doorreis was, want daarna heeft niemand hem meer gehoord.

Wekenlang hebben wij hier dus al gezellig gasten, maar bezoek of niet, ons werk gaat door. Overdag zitten Sander en ik achter onze computer en daarnaast zijn er ook nog veel zaken te regelen voor Pian del Nasso. Zo hebben we eindelijk groen licht om ons in te schrijven in Pian del Nasso (lees: we hebben alle benodigde documenten, lijkt het). De inschrijving zelf kost ons een aantal uren formulieren invullen op het gemeentehuis. Maar dan lijkt het klusje geklaard. Helaas krijgen we een week later bericht dat we toch nog wat documenten moeten aanleveren, zoals een internationale trouwakte die we eerst moeten opvragen bij het gemeentehuis in Deventer en zo zijn we weer een week verder (piano, piano). Maar gisteren hebben we de laatste documenten ingeleverd en als het goed is, wordt de procedure van onze ‘residenza’ nu afgerond en kunnen wij ons binnenkort ware Piana Crixianen noemen!

Ons dus al aardig in feeststemming bevindend, zittend onder de portico, wild plannen makend over de aanplant van bomen en struiken in onze tuin, zien we, geen grapje, vanmiddag ineens onze gasten Richard en Patricia langsrijden met iets dat uitsteekt uit hun auto. Sander begint te lachen en ik kan mijn ogen niet geloven als ze recht voor ons neus de auto stoppen, uitstappen en de boom, want dat is het, uit de auto beginnen te sjouwen richting onze kant op. Het blijkt een cadeau voor ons voor op Pian del Nasso. Hoe bijzonder lief is dat. Ze vertellen dat ze onderweg van het tuincentrum in Cairo Montenotte naar Pian del Nasso wel heel wat bekijks hebben gehad met de boom in hun auto. Hahaha dat kunnen we ons voorstellen. Het is een granaatappelboom voor in onze tuin! Patricia heeft speciaal geoefend in het Italiaans om er een te bestellen. Onze eerste nieuwe boom voor Pian del Nasso! Che una meravigliosa sorpresa! En we noemen de boom Patrichard!

15 augustus 2020

De afgelopen weken is het bijna aaneengesloten prachtig mooi weer, bijna tropisch te noemen, want, zeker voor Italiaanse begrippen, is het ongekend ‘umido’ (vochtig) Afgelopen week gaf de hydrometer hier zelfs meer dan 90% aan! Het veroorzaakt menig zweetdruppeltje (lees: je beweegt een ledemaat en je bent doorweekt), maar ook de verbouwingswerkzaamheden aan de Mulino helpen erg mee! Het begrip watermolen krijgt een andere dimensie. In 2,5 week moet het dan ook gebeuren: de hele Mulino wordt opnieuw geschilderd en ingericht. Het merendeel van de oude meubelen vinden een nieuwe eigenaar via transport met de truck van Nadia (haar hele gezin helpt mee), maar ook via onze kruiwagen door de tuin (nog meer zweetdruppeltjes). In deze ietwat hectische periode arriveren, een week voor de deadline en voor het eerst sinds wij hier wonen, familieleden op Pian del Nasso. Wat bijzonder om Pian del Nasso eindelijk te kunnen laten zien. Onze ‘nipoti’ Coert en Marc komen bijna twee weken logeren in een gedeelte van de Cascina en onze ‘cugini’ Paul en Theo verblijven een nacht (voor oplevering van de Mulino) in de logeerkamer van ons huis, op hun doorreis van Cannes naar Nederland. Het is ietwat chaotisch hier. De badkamer van Theo en Paul evenals onze hal staan de dag voor hun komst nog tot de nok toe vol met spullen die deels ook nog in elkaar gezet moeten worden en dan allemaal naar de molen moeten worden gebracht. Ook staat een groot deel van het terras van de Mulino vol met spullen (je vraagt je serieus af: hoe moet dat in 1 dag nog goed komen …).

Onze jonge neven helpen waar ze kunnen en zijn ook nog zo lief om voor ons hele gezelschap te koken. Terwijl Sander en ik verder gaan met het inrichten van de Mulino en het verzorgen en maaien van de tuin, wordt er een barbecue verzorgd en hoeven wij alleen maar aan te schuiven. Wat een zaligheid. En daarna lijkt het hier net Chateau Meiland, want na het dessert, chè dolce, vertrekt onze hele gezelschap gewapend met een glas wijn, richting Mulino om te helpen daar de laatste meubels in elkaar te zetten. Het is wat werk, maar dan heb je ook wat, vinden wij!

Nu de deadline gehaald is, hebben we heel wat meer ruimte om adem te halen en te relaxen. Op nog geen 18 kilometer van ons huis ligt ristorante Bramante in het dorp Roccaverano. Het is een charmant en authentiek dorp op de top van een heuvel. Er heerst een hele prettige en rustige sfeer. Vooral het plein met het bekende La Torre van 30 meter is meer dan charmant. Aan dit zelfde plein vind je Ristorante Bramante. De keuken waar La Signora Nervi Giselda aan het roer staat is een aanrader (ik noemde het al eens eerder; want Bramante was het eerste restaurant dat bij ons thuis kon komen bezorgen tijdens de lockdown). Ze hebben er heerlijke vers gemaakte en typische Piemontese gerechten. En natuurlijk serveren ze er ook de beroemde geitenkaas la rabiolo di Roccaverano.

Het dorpje en het restaurant zijn het bezoeken meer dan waard. Het leuke is: je kunt er vanaf ons huis ook heen fietsen. De omgeving van Pian del Nasso en omstreken is sowieso erg geliefd bij wielrenners. Je kunt bij ons vandaan prachtige fietstochten maken en de vergezichten onderweg zijn uitdagend en adembenemend. Onze sportieve tak van de familie heeft hier tijdens afgelopen vakantie heel wat kilometers afgelegd (chapeau!) en dankzij hun hebben wij nu onze eigen Giro Pian del Nasso!

12 juli 2020

Afgelopen woensdag keren wij terug op Pian del Nasso na een bliksembezoek aan NL! Tot vlak voor vertrek was het nog onzeker of wij konden vertrekken; veel van onze vrienden en familie wisten dan ook niet dat we kwamen (en sommigen weten het waarschijnlijk nog steeds niet: het was jammer genoeg onmogelijk om in die paar dagen, naast alle zakelijke afspraken, iedereen te bezoeken). Op weg naar Nederland vragen we ons af hoe het zal zijn om daar straks na zo’n lange periode weer te zijn. Eenmaal terug in Baarn, rijdend over de Amsterdamsestraatweg, verbazen we ons erover hoe normaal en vertrouwd het voelt, eigenlijk alsof we niet weg zijn geweest. Het is dat we er geen huis meer hebben en in een hotel verblijven, maar verder pikken we als het ware de draad weer op. Maar hoe bijzonder en fijn is het weerzien met familie en vrienden! En hoe gek voelt het dan ineens dat je elkaar niet mag aanraken. Dasti heeft daar geen last van, die wordt geaaid en geknuffeld, en leeft zichtbaar op na het weerzien met haar honden-en mensenvrienden en de wandelingen in de bossen bij Baarn. Na alle afspraken met familie, vrienden, klanten, doktoren, kapper, tandarts, garage (en tussendoor zelfs nog een rit te paard), is het woensdag dan ineens alweer tijd om te vertrekken. Wat heerlijk om deze keer bijna normaal afscheid te kunnen nemen en zonder spanning te vertrekken naar een open Italië.

Al met al een fijne thuiskomst in een huis dat nu grotendeels af is. In de week voor ons vertrek naar Nederland is onze keuken eindelijk teruggeplaatst en kunnen we een groot deel van de nog resterende verhuisdozen uitruimen. Op de dag voor vertrek wordt een aantal binnendeuren van ons hal terug geplaatst wat toch een stuk gezelliger en veiliger voelt. In Nederland slaan we ons slag in diverse bouwmarkten en kopen gordijnen, verlichting en andere accessoires. Onze auto zit wederom nokkie vol. De afgelopen dagen zijn we dan ook druk om al dit huiswaar een plekje te geven. Want vanaf maandag wacht ons het volgende project: de Mulino.

Tijdens onze afwezigheid heeft Nadia, onze steun en toeverlaat op Pian del Nasso, een oogje in het zeil gehouden en gezorgd dat we niet alleen in een brandschoon huis terugkeren, maar ook dat onze tuin eens extra gesnoeid en gemaaid is. De grote velden waarop wij normaal gesproken alle grassen onberoerd laten, omdat het zo’n mooi gezicht is en het ook zoveel vlinders, insecten en vogels aantrekt, zijn gemaaid met de tractor van Nadia’s man (want zelfs met onze grote zitmaaier zijn die oppervlaktes onbegonnen werk). Wat een werk hebben ze verzet. En de velden ogen nu weliswaar wat kaal en bruin, maar dat zal snel bijtrekken. En zo komt het dat we nu weer ver kunnen kijken over de open velden en ook dat we onze Dasti niet meer uit het oog kunnen verliezen, omdat ze nu niet meer onzichtbaar wordt, als ze loopt te schuieren in het gras.

Ook in de buurt raken we al aardig ingeburgerd. In de afgelopen tien jaar leerden we natuurlijk al wat mensen kennen (maar vooral uitbaters van restaurants en winkels). Maar al wonende hier hebben we inmiddels met de meesten van onze omliggende buren (en hun dieren) kennis gemaakt. Tot voor ons kort waren dat bezoeken bij hun thuis, maar nu wij een keuken hebben, kunnen wij ook buren bij ons uitnodigen. Stuk voor stuk zijn het hartelijke mensen. En zo ontzettend lief. iedere keer als we ze zien, krijgen we verse groenten uit de tuin, kaas, limoncello (noem maar op) toegestopt. Tijdens ons reis naar NL werden we geregeld geappt of we veilig aangekomen waren, of het goed met ons ging etc. Hartverwarmend. En je merkt wel dat je hier in op het boerenland leeft, zo kregen wij gisteren een appje van onze buren dat ze later kwamen omdat hun ‘mucca’ (koe) aan het bevallen was. Om 21.00 uur was er een stierkalfje geboren!

14 juni 2020

We werken hard om het huis op tijd af te krijgen. Ook Alessandro en Ziggo, de medewerkers van onze aannemer, werken super hard mee om dat voor elkaar te krijgen. De middag voor de verhuizing worden onze buitendeuren weer teruggeplaatst (wel zo fijn een dicht huis nu onze spulletjes arriveren ook om vogels en katten buiten te houden). Alleen de elektricien laat het afweten. Het gaat maar om een dag werk, maar ondanks diverse beloften laat hij het afweten (fortunato: kunnen we toch nog die verhalen over ‘Italiaanse toestanden’ waarmaken). Op de dag van de verhuizing hangen er overal nog wolken spaghetti draden uit de muren. Het is zoals het is, maar vervelend is het dat we de servieskast nog niet op zijn plek kunnen zetten dus die dozen niet kunnen uitpakken. Maar twee dagen voor de verhuizing blijkt ook dat het heel vanzelfsprekend is om de keuken te verwijderen als de plavuizen eronder vervangen moeten worden, maar niet om diezelfde keuken ook weer terug te plaatsen. De aannemer kijkt ons in elk geval behoorlijk appelig aan als we opperen of het niet tijd wordt om de keuken terug te plaatsen. Tja, en dan moet hij ons toch een keer teleurstellen, want hier heeft hij geen rekening mee gehouden. Hij adviseert ons om het aan de timmerman te vragen. Die doet direct zijn best een moment voor ons in zijn agenda te vinden. En helaas wordt dat op zijn minst de week daarop…. En ook de loodgieter die onze nieuwe sanitair zou plaatsen voor de verhuizing, moet ons meedelen dat het een week later zal worden. Het zal de oververmoeidheid wel zijn na al die maanden, maar de teleurstelling is groot, want we realiseren ons dan dat het moment waar we al die maanden zo naar toegeleefd hebben, toch niet HET moment zal zijn, dat we kunnen verhuizen naar ons eigen nieuwe huis.

Woensdag 3 juni rond het middaguur is ie daar dan eindelijk: onze verhuiswagen uit NL! 2 maanden later door het C-virus, maar daardoor extra gewenst. En het verhuisbedrijf is echt top! Zo mochten er in de afgelopen periode nog – door vrienden en familie verzamelde -spullen worden aangeleverd en hebben ze ook onze nieuwe servieskast voor ons opgehaald. We zullen dan ook extra goed voor ze zorgen nu ze bij ons te gast zijn. Sander brengt het zwembadwater helemaal op orde en ik poets de tuinmeubelen en maak de badkamer in de Cascina gereed. Gelukkig beschikken ze in de vrachtwagencabine over een eigen bed, want we hebben nog geen bed in ons huis of in de Cascina. De ochtend van de verhuizing rijd ik naar de trattoria in Cairo Montenotte om heel veel Italiaanse hapjes te halen. Met al dat gesjouw straks, zullen ze trek hebben. Gek idee dat het de keer in drie maanden is dat we Nederlanders zien. Binnen een kwartier na hun aankomst volgen er, tot onze verrassing, nog twee. Het blijken ‘bijna’ buren van onze de verhuizers uit Putten (ze wonen een kwartier van hun vandaan) en hebben hoogte gekregen van hun komst naar Pian del Nasso en komen even ‘buurten’ want uitgerekend vandaag hebben zij de overdracht van hun toekomstige huis in IT. Wat een idioot toeval. En dan begint het uitladen… Rond 17.00 uur is het gepiept en staan onze spullen verspreid over ons huis, hooischuur en Cascina. Tijd voor een duik in het zwembad voor Patrick en zijn collega en wij gaan de maaltijd voorbereiden. Het wordt een maaltijd op het terras bij onze oude vertrouwde Mulino. De volgende ochtend na het ontbijt zwaaien we ze uit!

De dagen die volgen werken we hard door om het huis verder af te krijgen. Zowaar arriveert deze week de elektricien die inderdaad binnen een dag zijn werkzaamheden kan afronden en de loodgieter volgt die ons sanitair plaatst. Sander gaat ondertussen gestaag verder met schilderen van huiskamer, keuken en hal (alle muren moeten hier minimaal drie keer!). Ik begin met uitpakken en inrichten van de bovenverdieping; kantoor, kleedkamer, slaapkamer en badkamer. Ik moet wel bekennen dat ik bij het uitpakken van mijn kleding zoals mijn pumps en jurken in de lach schiet en denk; wat moet ik daar hier in hemelsnaam mee en uit welke andere wereld komt dat. Hier ben ik echt Mina op de trekker, ik zie eruit als een bouwvakker en eet als een bootwerker (en ben nog afgevallen ook: tenminste volgens de weegschaal van Dasti, die van mij heb ik nog niet kunnen traceren). Sander is overigens ook gehalveerd (qua omvang dan). Gezond hoor werken en veel leven in de buitenlucht. We gunnen ons dan misschien maar weinig rust deze weken, maar zoals aangekondigd, gaan we toch echt een keer lunchen bij de Panterei en dinsdag finalemente bij onze dametjes in Olmo Gentile. Wat heeeerlijk en zo fijn om ze te zien!

En dan besluiten we donderdag om, ook al is het huis nog niet klaar en de keuken nog niet geïnstalleerd, om te verhuizen naar onze nieuw huis. We kunnen niet goed meer nadenken van vermoeidheid en de chaos, maar ik beeld me in wat een hele lieve vriendin van ons zou zeggen (als ze hier had kunnen zijn) namelijk: en nu gaan jullie daar gewoon zitten en dan maken jullie het gezellig, wat maakt het nou uit dat het niet helemaal af is, lekker belangrijk (fuck it), hup erin, kaarsjes aan en maak het gewoon gezellig! En dat is wat we gedaan hebben, niet meer nadenken en sinds twee nachtjes slapen wij in ons nieuwe huis en in onze eigen bed, wat een heerlijkheid!

23 mei 2020

Maandag 18 mei 2020 begint het leven in Italië langzaam aan weer wat ‘normalere’ vorm aan te nemen. Tal van winkels, bedrijven, bibliotheken en musea mogen hun deuren weer openen. Van onze lieve buren ontvangen wij enthousiast een overzicht van alle instanties die weer bezocht mogen worden. Daartussen zien we, tot onze enorme blijdschap, ook restaurants staan! Ik kan het bijna niet geloven als ik het lees. En bel vervolgens meteen met Ristorante Pantarei in Millesimo om un tavolo per due persone en un cane te reserveren. Dat restaurant vonden we toen we voor de eerste maal onderweg waren naar Pian del Nasso. We hadden er een lange dag van reizen op zitten en waren inmiddels flauw van de honger toen we de snelweg verlieten voor het laatste gedeelte naar Piana Crixia. In eerlijk gezegd een soort vlaag van verstand-verbijstering door vermoeidheid namen we toen de ‘verkeerde’ afslag naar Millesimo waar al na een paar honderd meter de Pantarei ons vrolijk aangaapte. Liggend onder zo’n heerlijke koele galarij lonkte het ons als een oase in de woestijn. Het was een reden voor ons om te stoppen. Gelukkig maar, want het eten is er werkelijk voortreffelijk. Het restaurant wordt gerund door vader, moeder en dochter en ze maken alles zelf: mooie voorgerechten, verse pasti, knapperige groenten, goed bereid vlees en heerlijke dolce. En ze hebben daar het lekkerste brood van heel Italië, vinden wij. Een reden waarom we er graag en geregeld terugkeren. Een heerlijk vooruitzicht dat we daar nu weer heen mogen.

Vanaf 3 juni, wanneer iedereen weer vrij mag reizen door Italië, kunnen we ook weer terecht bij le tre sorelle van Ristorante Della Posta in Olmo Gentile in de regio Piemonte. Sander ontdekte dit restaurant in het eerste jaar dat we op Pian del Nasso verbleven. Het staat bekend om zijn goede keuken waar gekookt wordt met verse producten uit de regio en het leuke is dat het wordt gerund door drie zussen. Een daarvan is ook de burgemeester van het dorpje Olmo Gentile. Wij vinden het er echt geweldig. Zodra je er binnenstapt voel je je helemaal thuis. Mooie gedekte tafeltjes met altijd verse bloemen. Ieder gerecht is merkbaar met liefde en zorg bereid en smaakt fantastisch. De weg erheen is ook een feestje; Olmo Gentile ligt op de top van een berg met uitzicht op de Alpen en de vergezichten onderweg en vanaf daar zijn adembenemend. Sander en ik hadden eigenlijk op de eerste dag van onze emigratie uit Nederland daar willen eten. Maar nu gaan we daar alsnog de nieuwe stap in ons leven vieren en het feit dat we rond die tijd echt verhuisd zullen zijn naar ons nieuwe huis.

Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds als het donker wordt, word er in en rond het huis hard door gewerkt om klaar te zijn als op 3 juni de verhuiswagen arriveert. Sander staat de hele dag te schilderen. Deze week moet de bovenverdieping af zijn en dan begint hij aan de benedenverdieping. Tussendoor moet er ook van alles geregeld en uitgezocht worden. Zo was ik afgelopen woensdag uren op stap met de vrouw van de aannemer om marmi uit te zoeken voor de dorpels in ons huis. En gisteren, op Hemelvaartsdag notabene (in Italië is dat geen vrije dag), waren Sander en ik ‘en route’ naar de bank in Carcare om eindelijk een bankrekening te openen, wat een ‘must’ is bij het hebben van een huis in Italië (in verband met de verbouwingskosten), maar ons tot nu toe nog niet gelukt was doordat de banken gesloten waren. Carcare is overigens een hele leuke plaats. Mooie pleintjes, straatjes en wat gezellig weer eens ouderwets door een ‘levend’ stadje te lopen met winkels en restaurantjes waarvan de deuren gewoon open staan.

Tussendoor lukt het nog maar net – nu we de deadline van onze verhuizing naderen – om een beetje tijd te maken voor ‘Il dolce fare niente’. Op zondag is dat even achterover leunen met gebraden kip op de barbecue en frietjes! En kijk eens hoe dichtbij onze gatti al komen: van een vaag vlekje zijn het nu toch rasechte katten geworden. Ik zeg… nog een paar maanden en dan zitten ze spinnend aan onze voeten. Lieve mensen, als het goed is, is dit mijn laatste blog vanuit onze Mulino en schrijf ik de volgende vanuit ons nieuwe huis. Het betekent ook dat mijn blog pas over tenminste twee weken verschijnt want we moeten echt even aanpoten de komende tijd. In elk geval veel liefs voor iedereen in NL geniet van de zon, jullie weekend en komende week van jullie lange Pinksterweekend. A presto!

16 mei 2020

Maandag regent het pijpenstelen. Onze normaal gesproken vriendelijk kabbelende riviertjes zijn ineens veranderd in twee woeste stromen. Het water buldert om ons heen. Overal zien wij mini-watervalletjes ontstaan die de rivier bijvullen. Eerder gespotte sporen van geulen worden ons ineens duidelijk; ze vinden hun oorsprong in deze zogenaamde ‘bij’-stroompjes. Het is al met al een indrukwekkend gezicht. En het belooft de Rio Gavi en Rio Madonna weer weken, hopelijk maanden, van voldoende helder stromend water te voorzien.

Donderdagochtend ontvangen we bericht dat het pallet uit Weesp in aantocht is!!!! Rond 10.30 uur is het sul posto. We juichen! Wat zijn we blij! We hebben nu alle (verf-)benodigdheden om in het huis aan de slag te gaan. In het pakket zitten ook extra werkschoenen en -kleding, regenlaarzen en ‘last but not least’: een zakje Klene Muntdrop pour moi! Sander haalt stralend een paar goede werkschoenen uit de verpakking. Eindelijk, want zijn oude waren inmiddels helemaal kapot. Uhm, aan de onderkant staat ‘made in Italy’.

Never a dull moment! Naast ons werk, zijn we allebei druk met de tuin en ons aanstaande huis. Nu alle spullen uit NL zijn gearriveerd is Sander begonnen om de muren op de bovenverdieping af te plakken en voor te bewerken om de komende dagen te kunnen sausen. Zelf ben ik in de tuin aan het werk. Naast het grasmaaien (en ja, ik doe ook hele stukken met de hand-grasmaaier, want onze tratorino kan niet overal komen en doet ook geen steile heuvels !) ben ik de komende dagen vooral zoet met het ontdoen van onze oprit, parkeerplaats en het terras van de Cascina van overwoekerend onkruid. Het zit werkelijk muurvast tussen de kiezelstenen. Met een mesje haal ik de ‘plantjes’ stuk voor stuk los. En zo ben ik iedere dag van het einde van de middag tot een deel van de avond bezig. Vaak met als enig resultaat een kruiwagen vol en circa 4 m2 gedaan. Het gaat tergend langzaam, maar je krijgt wel eer van je werk.

Wilde plannen hadden Sander en ik om, na aankomst in Italië, op Italiaanse les te gaan. Daar kwam natuurlijk door de huidige omstandigheden niets van en daarnaast krijgen we door diezelfde redenen ook bar weinig kans om Italiaans in de praktijk te brengen. Deze week heb ik er ineens genoeg van en besluit me op te geven voor een online-cursus bij een taleninstituut. Vanaf nu krijg ik iedere week les van een Italiaanse docente. En als Sander en ik verhuisd zijn naar het andere huis en Sander iets meer tijd heeft, gaat hij de lessen ook volgen. Ik heb er zin in!

Vanochtend ontvangen wij het nieuws dat er vanaf 3 juni as. weer vrij van en naar het buitenland mag worden gereisd vanuit Italië! En ook mag er dan weer door Italië zelf gereisd worden! Ik kan niet uitleggen hoe we blij we zijn met dit nieuws. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik me er de afgelopen week een beetje naar van begon te voelen. Niet alleen omdat je al maanden door deze situatie niet echt iemand anders ziet, maar het is ook de gespannen situatie waar je mee te maken hebt, de ietwat schichtige manier waarop iedereen met elkaar omgaat met ook telkens die ongezellige mondkapjes op, waardoor je niet ziet of iemand glimlacht of boos kijkt. En ook het feit dat je je straks niet meer met paspoort geklemd in je handen op weg naar de supermarkt hoeft te begeven, met dat steeds aanwezige gevoel (ook al doe je niets fout) dat je ieder moment aangehouden kunt worden. Het is zo’n opluchting, dat je straks naar wens, mits uiteraard de grenzen met Zwitserland, Oostenrijk of Frankrijk open gaan en dan vervolgens ook België of Duitsland naar NL kunt reizen. En dat geeft ineens een heel prettig gevoel van vrijheid!

Naast ons werk voor NL, het werk op PDN en dus sinds kort ook een studie, genieten we in de gestolen rustige momenten ook met volle teugen van ons mooie plekje!

9 mei 2020

De verbouwing van ons aanstaande huis gaat gestaag door: nieuwe muren verschijnen en worden gestuct, elektra wordt verlegd of nieuw aangelegd, WIFI wordt uitgebreid, het sanitair vervangen en er wordt gezandstraald. Ongelooflijk hoe mooi het oude bakstenen gewelf op de benedenverdieping daar onder uit komt. Het huis is meteen lichter (wat wij hoopten) en ook de rooklucht is eruit. Maar oh nee, nu blijkt dat ons gevederde architectje toch weer zijn nestje heeft opgebouwd in de keuken.

Dinsdag kunnen we eindelijk op jacht in de tegelwinkel! Tijdens de lock down ‘winkelden’ Sander en ik op internet naar materialen die wij straks zouden willen bestellen als we met de verbouwing konden beginnen. Sander vond daarbij na lang zoeken een tegel waar wij allebei verliefd op worden. We zoeken waar de tegel eventueel geleverd kan worden. En che sorpresa: de tegel blijkt in Italië op zo’n, pak hem beet, 100 kilometer hier vandaan te worden geproduceerd en toevallig blijkt de tegelwinkel in Cairo Montenotte deze ook in het assortiment te hebben. Che fortuna.

Onze verbouwing gaat overigens in twee fasen. In deze eerste fase wordt ons woonhuis van binnen verbouwd (met later ook de Cascina en Mulino), omdat je binnen meteen mag verbouwen, mits gemeld aan de gemeente. Dit wordt geregeld door de geometra die inmiddels ook bezig is met voorbereiden en aanvragen van de vergunningen voor de tweede fase. In de tweede fase zal de buitenkant van ons woonhuis aangepast worden en zal de Rustico verbouwd en gerenoveerd worden. En ondertussen is daar dat voortdurende proces van ‘Tender Love and Care’ voor de tuin en aanplanten van bloemen, planten en straks natuurlijk bomen. Over aanplanten gesproken. Na het overlijden van mijn lieve moeder plantte Sander haar pioenroos, samen met een stekje van dé kastanjeboom, vanuit de tuin van mijn ouderlijke huis in onze tuin aan de Regentesselaan. In de vroege ochtend van het eerste transport met vriend Leo naar Italië graafde hij beiden weer uit en nam ze mee naar Pian del Nasso. En kijk nu eens!

Omdat we er nog steeds rekening mee moeten houden dat we tot het einde van het jaar Italië niet mogen verlaten, worden inmiddels in Nederland door familie en vrienden druk spullen voor ons verzameld. Er zijn verschillende verzamelpunten. Zo wordt er in Baarn door onze (schoon-)ouders post en pakketjes verzameld en door vrienden Rob & Ymke onder andere producten voor onderhoud van ons aanstaande huis en zaken als contactlenzen en speciaal dieetvoer voor onze Dasti. In Putten (in die plaats staat ook onze verhuiswagen) verzamelen vrienden Mariette & Marius pakketten met (vouw-)gordijnen, harken/bezems, laarzen etc. En in Weesp is er nu dankzij goede vriend Leo en de werkgever/collega’s, Powerflex, Michael en Dirk, sinds gisteren een pallet met verfbenodigdheden (en een zakje muntdrop!!!) onderweg naar Italië. Echt geweldig! Thuis leerden we dat je niet om hulp vraagt, zolang je het zelf op kunt lossen, in dit geval is de hulp meer dan welkom en echt onbetaalbaar!

Manlief vertrekt vanochtend de tuin in om te werken. Vanuit Nederland krijg ik telefoon waar Sander uithangt, omdat hij zijn telefoon niet opneemt. Ik beloof dat ik ga kijken waar hij is. Nou … ik heb hem gevonden hoor!

Via Face book vernemen wij dat restaurant Villa Carla (ongeveer de afstand van onze oude huis in Baarn naar restaurant Greenfield’s) in Piana Crixia vrijdagavond pizza’s bakt en dat je die kunt bestellen en afhalen (mits je een mondkapje draagt en handschoenen). Wat een heerlijkheid zo ineens en zo zitten wij heerlijk aan de pizza salame picante en een glaasje Barbera d’Asti. Wat kan het leven toch een feestje zijn!

2 mei 2020

Het is maandag en Koningsdag! Hoe bijzonder dat we, ondanks onze emigratie, gewoon mee kunnen doen met de festiviteiten in NL nu het C-virus er dit jaar een Woningsdag van heeft gemaakt. Niettemin verlaten we – voor het eerst in bijna twee maanden -onze Mulino om een winkel te gaan bezoeken, want de landbouwwinkels in Italië openen vandaag weer hun deuren en dat betekent dat we een grasmaaier kunnen kopen. Erop gekleed – met mondkapje en handschoenen – betreden wij de winkel in Cairo Montenotte en sluiten precies achter een politieman aan. Het zweet breekt ons uit, we fluisteren al tegen elkaar “moeten we niet gauw weggaan?”, maar waarom, wij doen eigenlijk niets verkeerd, maar doordat het de eerste keer is in weken voelt het toch alsof je iets doet wat niet mag. Enfin, de bewuste politieman is helemaal niet met ons of iemand bezig en, naar later blijkt, ter plaatse voor een boodschap voor zichzelf. Pffff! In ons beste Italiaans leggen wij vervolgens aan de winkeleigenaar uit wat wij precies zoeken om Pian del Nasso netjes in model te krijgen en te houden. Een uur later is de koop beklonken. Geheel in stijl met deze dag wordt het een oranje grasmachine. Morgen wordt ie gebracht!

De volgende dag om precies 07.30 uur arriveert onze aannemer met zijn medewerkers voor de aanvang van de verbouwing van ons huis. Voor ons voelt dit moment als extra bijzonder omdat, door het C-virus, het 1,5 maand later is dan gepland. Wat zijn we blij dat we nu toch kunnen beginnen en dat we, zoals het ernaar uitziet, 3 juni as. (was eerst 15 april) als verhuisdatum wel gaan halen. En wat wordt er hard gewerkt! Slechts un caffè in de ochtend en verder willen ze vooral doorwerken. Binnen anderhalve dag zijn we al van de afbreekfase in de opbouwfase beland. Wat gaat dit snel. Overigens worden de Social-Distance maatregelen hierbij zeer serieus genomen. Zo is er een hek om ons huis geplaatst met de tekst ‘lavori in corso’ en wordt de bouwplaats voorzien van borden binnen en buiten met voorschriften waar iedereen zich aan moet houden (mondkapje, handen wassen, 1,5 meter afstand etc.) en er ligt een map waarin al deze regels nog eens nauwkeurig beschreven worden. Dat is erg belangrijk, want mocht er gecontroleerd worden en worden de regels niet gehandhaafd, dan is het over-en-uit met de verbouwing. Die middag arriveert onze trattorino. Omdat het regent stellen wij het maaien tot de volgende dag uit. In het begin is het best spannend om over de toch soms steile hellingen te moeten rijden. Ik vind het apparaat ook best wel wat wiebelen, zeker over kuilen en stenen heen. Het voelt alsof je voor de eerste keer een kameel bestijgt. Maar inmiddels begint het te wennen en verschijnen er toch echt glad gemaaide gazons aan de horizon.

Onze verbouwing inspireert blijkbaar, want een vogeltje heeft van ons ‘open’ huis gebruik gemaakt om binnen een nestje te bouwen. Het is zo vakkundig gebouwd van stro, hooi en hout. Zo mooi, maar verdorie, dit is natuurlijk helemaal niet handig, want straks is ons huis weer dicht en dan zit het vogelechtpaar met zijn jongen opgesloten in onze keuken. En daarbij wordt er volgende week gezandstraald … Het enige wat we kunnen doen is het nest weghalen, dus we vegen het van de balk op de grond. Daar ligt dan het nestje in puin….. (het breekt toch gewoon je hart). De volgende dag als we weer bij het huis zijn, durf ik bijna niet naar de grond te kijken, maar de resten van het nest blijken te zijn verdwenen. Als we naar boven kijken, is het nestje weer helemaal opgebouwd boven op de balk. Hoe knap en tegelijkertijd aandoenlijk! En nu moeten we het dus weer weghalen. Met pijn in ons hart halen we het nestje weer weg en leggen de resten dit keer een heel eind verderop in de tuin onder de struiken in de hoop dat ‘ons’ vogeltje daar een nestje zal gaan bouwen. Nu maar duimen dat het nestje morgen niet weer in de keuken opgebouwd is.

En dan is het zomaar tijd om het zwembad zomer-klaar te maken. Vanochtend vroeg komt een dorpsgenoot, die hier ieder jaar helpt bij het zomer- en winterklaar maken van het zwembad, ons gelukkig een stuk op weg helpen, want het is nog een hele en serieuze klus. Eerst moet het regenwater van het winterafdekzeil weggepompt worden, dan moet het enorme zeil verwijderd worden en tenslotte schoongemaakt. Dan is het zwembad zelf aan de beurt, de pomp moet worden opgestart en het Solar-warmtesysteem moet worden aangezet. Al met al ben je er toch serieus wel een dag mee bezig. Maar zoals het er nu naar uitziet is morgen, zondag, het zwembad gevuld en dankzij het Solar-systeem ook op temperatuur. De weersverwachting is ook optimaal: 21 graden. Wij zeggen: tijd voor een dagje vakantie op eigen land!

25 april 2020

Zondagmiddag begint het te regenen en wat zijn wij daar blij mee! Wij zijn niet naar Italië verhuist voor het mooie weer, maar vooral voor de mooie natuur die deze plek ons biedt en daar hoort ook de zorg bij dat het goed gaat met die natuur. We zien hier nog steeds de gevolgen van de droogte in 2018. Het snoei- annex schoonmaakwerk in de tuin bestaat daardoor voor een groot deel uit het verwijderen van delen van bomen die de droogte niet overleefd hebben. Dat is ook de reden dat wij, als wij straks weer alles mogen en ook kunnen aanschaffen, bomen willen aanplanten ter vervanging van en voor het creëren van meer schaduw. We willen dat bij voorkeur doen in speciale bekistingen die de jonge bomen de eerste periode van een goed vochtklimaat kunnen blijven voorzien. Daarnaast hopen wij straks ook tanks te kunnen en mogen plaatsen voor het opvangen van regenwater voor drogere tijden. Maar op dat niveau van onze renovatie zitten we, zoals jullie je kunnen voorstellen, nog niet en daarom zijn we zo blij als het zondag begint te regenen en die regen een paar dagen aanhoudt, zodat de bodem het vocht goed kan opnemen. Het resultaat is een sprookje met een kakefonie van kleuren en een explosie van kruiden- en bloemengeuren.

Over kak – ofonie gesproken… Diezelfde regen zorgt er maandag ook voor dat de riolering van onze Mulino begint te sputteren. Wij besluiten de loodgieter maar weer eens te appen. Hij meldt dat dit een probleem is dat ieder jaar terugkeert (wat altijd werd opgelost met het leegzuigen van de septic tank) en waarvan hij inmiddels vermoedt dat het een chronisch probleem is (‘ieder jaar’ vind ik in elk geval behoorlijk ‘chronisch’ klinken). Enfin, hij vindt het gelukkig reden genoeg om de-carabinieri-te-riskeren (want hoge nood!) en een bezoek aan PDN te brengen. Daar constateert hij dat de tank vol zit (lees: overloopt) en dat die eerst leeg moet om het mankement te vinden. Geen idee waarom de tankwagen dit keer niet komt om dit probleem op te lossen, maar het komt er in elk geval op neer dat die lieve Sander in de regen met een bekertje (!) minimaal 100 liter weg schept uit de overgelopen tank (de held), met als uiteindelijk resultaat nul, want het mankement komt niet aan het licht. Sander en ik zijn er klaar mee. Wij vragen de loodgieter het chronische probleem voor eens en voor altijd structureel op te lossen. En wederom met dezelfde efficiëntie waarmee wij al eerder kennis mochten maken, staan op woensdag de aannemer en de loodgieter te graven in onze tuin om de riolering en de septic tank te vernieuwen. Het toilet en de bijbehorende riolering doen het inmiddels als een zonnetje en sterker nog, we constateren dat beiden het in al die jaren nog nooit zo goed hebben gedaan!.

De zonnige trend zet zich voort want donderdag horen wij dat onze aannemer toestemming heeft van de provincie om volgende week met de verbouwing te beginnen! (mits we ons netjes aan de social distance houden uiteraard). Wat een onverwachts fijn nieuws is dit zeg! Het ziet er naar uit dat we over niet al te lange tijd dan toch echt in ons nieuwe huis kunnen wonen! Ineens hebben we ook haast, want de aannemer hoopt dinsdag al te beginnen. Er komt een nieuwe container, maar nu voor bouwafval uit het huis, we nemen de definitieve plannen met de aannemer door, kiezen verf, lampen, gordijnen, plavuizen etc. (allemaal uiteraard nog via internet, maar gisteren lazen wij in het nieuws dat Italië binnen vier weken de maatregelen hoopt te versoepelen (in fases) met waarschijnlijk op 18 mei de mogelijkheid om weer naar winkels of een restaurant te mogen). Wij vinden het in elk geval positief genoeg om een klein feestje te houden en wij eten een maaltijd van Ristorante Bramante uit Roccaverano die, omdat ze hun restaurant voorlopig gesloten moeten houden, maaltijden bezorgen (een aanrader). Met een glaasje Barbera d’Alba (…zo gaat straks het broertje/zusje van Dasti heten: (D)alba) van Teo Costa (ook een aanrader).